Już za kilka dni rozpocznie się wielkie piłkarskie święto w Europie. Mistrzostwa Europy w piłce nożnej to niewątpliwie najlepszy i najtrudniejszy turniej piłkarski na świecie. Dlaczego nie są nim Mistrzostwa Świata? Z prostej przyczyny - na MŚ grają zespoły z całego świata, w tym także z najsłabszych piłkarsko kontynentów. Można więc na MŚ zobaczyć zespoły, które znacząco odbiegają od czołówki. W Europie piłka nożna stoi na najwyższym, wyrównanym poziomie. Aby przejść eliminacje trzeba grać na naprawdę wysokich obrotach, wykazać się kunsztem w rzemiośle piłkarskim. Wykładnikiem tego niech będzie fakt, iż naszej reprezentacji udało się awansować do ME po raz pierwszy w historii. Nawet w czasach, gdy byliśmy potęgą piłkarską, ta sztuka nie udała się naszej reprezentacji. Nie pomógł Deyna, Boniek, Gadocha, Lato, Szarmach ani wybitny trener Górski. Dlaczego udało się to właśnie Beenhakkerowi? Czy miał do dyspozycji lepszych piłkarzy niż trener Górski? Na pewno nie, bo z całym szacunkiem dla naszych obecnych reprezentantów, są oni co najwyżej średniakami - za wyjątkiem trzech zawodników. Klasa światowa to na pewno Artur Boruc - jeden z najlepszych bramkarzy na świecie. Euzebiusz Smolarek prezentuje też bardzo wysoki, europejski poziom. Do piłkarzy ponad przeciętnych zaliczyłbym jeszcze Jacka Krzynówka, który nigdy nie schodzi poniżej dobrego poziomu, a jego rajdy są niebezpieczne dla każdego przeciwnika. Szansę na dołączenie do wyżej wymienionych kolegów ma Kuba Błaszczykowski, wielki talent. Jednak w rozwoju mogą przeszkodzić mu częste kontuzje. Jak się to ma do Orłów Górskiego? Praktycznie każdy piłkarz prezentował poziom światowy. Nasza reprezentacja w tamtych czasach bez kompleksu ogrywała największe światowe potęgi, grając z polotem i finezją. Jednak to nie wystarczyło aby awansować do ME. Czemu tak się stało? Moim zdaniem Kazimierz Górski był słabszy w jednym, bardzo ważnym aspekcie trenerskiego rzemiosła - strategii. W tamtych czasach w piłka europejska zaczęła znacząco odbiegać od piłki światowej. Radosny futbol przekształcał się w wyrachowaną partię szachów. Taktyka stała się kluczowym elementem meczu. Polacy nie zawsze radzili sobie ze świetnie zorganizowanym przeciwnikiem. Zatrudnienie Leo Beenhakkera było chyba jedyną, słuszną decyzją prezesa Listkiewicza za jego kadencji. Trener nie uwikłany w polskie bagienko, świetny motywator, ale przede wszystkim wybitny strateg piłki nożnej. Zawsze podziwiałem kunszt Leo. Zespoły, które prowadził łączyły dwie cechy, które ciężko pogodzić - dyscyplinę taktyczną i atrakcyjną grę. Za kadencji Leo nasza reprezentacja zaczęła grać naprawdę dobrą, kombinacyjną piłkę. Organizacja gry znacząco poprawiła się, ustawienie zawodników w końcu zmienia się płynnie w zależności od tego gdzie znajduję się piłka. Skończyło się krycie na radar, cofanie całego zespołu natychmiast po stracie piłki, wykopy na oślep. W końcu gramy nowocześnie! Malkontenci myślą sobie pewnie teraz, że przecież Jerzy Engel i Paweł Janas także wprowadzili Polskę do finałów wielkich imprez. Jednak awans do Mistrzostw Świata jest znacznie łatwiejszy niż do Mistrzostw Europy! Grupy eliminacyjne są znacznie łatwiejsze. Same MŚ zweryfikowały wartość tamtych zespołów. W 2002 roku przegraliśmy 2:0 ze słabą Koreą, 4:0 z naprawdę słabo dysponowaną na tych mistrzostwach Portugalią i na otarcie łez pokonaliśmy USA 3:1. Jeżeli ktoś wątpi w to, że Portugalia na tych MŚ była słabiutka, to przypomnę że przegrała zarówno z Koreą jak i z USA. Jeszcze gorzej wypadliśmy cztery lata później w Niemczech, przegrywając 2:0 z taką potęgą jak Ekwador! W meczu z Niemcami tylko się broniliśmy i tylko dzięki postawie Artura Boruca możemy zawdzięczać najniższy wymiar kary - 1:0. Na otarcie łez wygraliśmy 2:1, męcząc się niemiłosiernie z kolejną potęgą - Kostaryką. Jestem przekonany, że nasza kadra, gdyby była w tamtych czasach w ręku selekcjonera pokroju Leo, spokojnie wyszłaby z grupy.Czy zatem Leo poprowadzi nas do sukcesu w ME? Mało prawdopodobne! Bardzo bym chciał abyśmy przynajmniej wyszli z grupy. Jestem zagorzałym kibicem naszej reprezentacji, jednak przed nami najtrudniejszy turniej w historii polskiego futbolu. Przed MŚ byłem pewien wyjścia z grupy i spotkały mnie rozczarowania. Teraz patrząc na poziom przeciwników, mam wielkie obawy. Nigdy nie udało nam się wygrać z Niemcami, Chorwacja jest w szczytowej formie, mają zespół pełen piłkarzy światowego formatu. Austria jest jedynym przeciwnikiem, który jest słabszy od nas na papierze. Ale... mamy Leo Beenhakkera! Gdyby przed eliminacjami do ME ktoś powiedział mi, że w meczach z Portugalią zdobędziemy cztery punkty, uznałbym go za szaleńca. Bo przecież Portugalia od 2003 roku, czyli od czasu kiedy posadę selekcjonera objął Luiz Felipe Scolari, jest jedną z czterech najsilniejszych drużyn na świecie! Tymczasem będąc na meczu Polska - Portugalia w Chorzowie nie mogłem uwierzyć w to co widzę. Polacy przyćmili portugalskie gwiazdy, będąc lepszym zespołem w każdym elemencie. Nasi zawodnicy wygrywali pojedynki jeden na jeden a Kuba Błaszkowski nawet z pojedynków 3 na 1 wychodził zwycięsko. Ebi Smolarek grał jak z nut, strzelając dwie bramki. Odbieraliśmy piłkę Portugalczykom już na ich własnej połowie dzięki agresywnemu pressingowi, nasze akcje były składne, na dużej prędkości. Jeżeli Leo uda się znów wykrzesać tyle z chłopaków, to o wynik meczu z Niemcami jestem spokojny. Przy błędach, jakie zdarzają się Niemcom w obronie, nie mieli by szans z tak dysponowaną Polską. Pytanie tylko czy jesteśmy w stanie znów wzbić się na wyżyny umiejętności? Życzę wszystkim Polakom aby tak właśnie się stało i aby ten turniej stał się przełomem w polskiej piłce nożnej!